Zoé Komkommer
Fotografie, ° 1998
https://www.instagram.com/zoekomkommer/Leeft en werkt in Antwerpen (BE).
Zoé Komkommer behaalde haar Master in Fotografie aan Sint Lucas in Gent. Naast haar persoonlijk werk, waarvan een aantal werken deel uitmaken van onze collectie, fotografeert zij ook voor commerciële opdrachten.
Van jongs af aan kwam zij in aanraking met fotografie via haar moeder, die het gezinsleven vastlegde met een analoge camera. Ook Zoé kiest bewust voor analoge fotografie: een trager proces waarin het fotograferen, wachten en ontwikkelen in contrast staat met de snelheid en vergankelijkheid van digitale beelden.
De Weerschijn visualiseert de alledaagse momenten die zij probeert vast te leggen en te bewaren. Op een serene en poëtische manier tracht zij de puzzelstukken die haar leven vormen bijeen te houden. Haar beelden zijn uiterlijke tekens van het leven dat zij leidt; beschermd voor de onderliggende angst dat alles op een dag verloren zal gaan. Haar werkelijkheid wordt verbonden met een droomachtige wereld, waardoor zij lijkt te zweven tussen de kwetsbaarheid van het bestaan en de kracht van het zijn.
Voor het fotoboek Dat wij er waren vertrok zij vanuit haar eigen archief, dat zich de afgelopen jaren als het ware vanzelf heeft opgebouwd in en rond een familiehuis in het zuiden van Frankrijk. Zij koos ervoor haar beelden te combineren met die van haar moeder en grootmoeder – foto’s die zij jaren geleden op dezelfde plek maakten. Op deze manier ontstond er een soort verleden-toekomstige tijd, waarin het huis als middelpunt fungeerde en een nieuwe, generaties-overschrijdende lijn trok doorheen de reeks.
Zoé heeft een scherp oog voor detail en het vermogen om intieme, stille momenten te vangen. Zij richt zich niet op grootse gebeurtenissen, maar vindt poëzie en schoonheid in de alledaagse taferelen uit haar eigen leven. De concepten ‘tijd’ en ‘herinnering’ vormen daarbij vaak een centrale leidraad.
Ze schrijft over haar eigen werk:
“Ik zie het als het vastleggen van herinneringen die ik bewaren wil. Het zijn momenten waar ik naar hunker terwijl ze nog bezig zijn. Een lichtstraal die binnenvalt, een gordijn dat beweegt, een hand op een schouder. Steeds opnieuw zijn het fracties van het alledaagse die iets in zich dragen waar mijn oog op valt.”
